हनूमतः प्रतापेन वेगेन च महात्मनः ।

दिव्यं चक्षुः समादाय प्रीत्या परमया युतः ।

दक्षिणं च समुद्रस्य तीरमासाद्य वीर्यवान् ।

तां रात्रिं महतीं वीरश्चकार विजितेन्द्रियः ।

दिव्यमाल्याम्बरधरो दिव्यगन्धानुलेपनः ।

स तु रात्रौ महातेजा हनूमान् मारुतात्मजः ।

हनूमान् पर्वताकारः समुद्रं वेगवान् बली ।

लङ्कापुर्या गिरिस्थाया वर्णं समभिवर्णयन् ।

रात्रौ स विपुलां लङ्कां हनूमान् समुदैक्षत ।

स तु विस्मयमापन्नो हनूमान् मारुतात्मजः ।

सीतां ददर्श हनुमान् शोकसागरमध्यगाम् ।

तां सीतां ध्यायतीं रामं भर्तारं दुःखितां स्थिताम् ।

तस्याः शोकं समालोक्य हनूमान् मारुतात्मजः ।

हनूमान् मधुरां वाचं प्रोवाच स्नेहसंयुताम् ।

रामस्य हृदयं ज्ञात्वा हनूमान् वाक्यमब्रवीत् ।

अहं रामदूतः सौम्ये हनूमान् मारुतात्मजः ।

अयं च रामनामाङ्को मुद्रिका परमा प्रिया ।